Kinderen eten wat jij eet

Dat een goed voorbeeld doet volgen, weten we allemaal. Welk voorbeeld geef jij? Want kinderen luisteren niet naar wat je zegt, ze kijken naar wat je doet!

“Ach joh, geef d’r maar wat lekkers.” Of: “Kom, je mag zelf iets uitzoeken bij de kassa.” En voor je het weet staat daar een kind met een zakje snoep in de hand dat nog net niet licht geeft in het donker van de kleurstoffen 😅

Vaak sta ik versteld. Ik stond erbij en keek ernaar. En dacht: wat leren we onze kinderen eigenlijk over eten? Niet qua calorieën of voedingswaarden (dat boeit geen kind), maar over gevoel, gewoonte, verbinding. Want eten gaat over veel meer dan vullen.

Als mijn kleindochter bij mij is, gaan we vaak op pad. Zo leuk om te zien hoe ze de wereld aan het ontdekken is: samen boodschappen doen, de natuur in of de keuken in.

En nee, dan sta ik haar geen wortelsap in te lepelen met een zuur gezicht! Ze eet met me mee. Van mijn smoothie (met spinazie en al), stukje fruit, een handje noten, dadels, havermout, afijn, je snapt me. Niet omdat ik het opleg, maar omdat het er gewoon is. Ze kijkt, ze proeft en al doende leert ze. Niet van wat ik zeg, maar van wat ik doe.

Snoep, koek, patat… of vul maar in wat bij jou past. Want ja, “het is toch een feestje?” Alsof een kind alleen maar suiker wil en geen gezonde voeding lust. Alsof gezond automatisch saai is. Ik zeg weleens: weet wat je eet! Gezond is juist superlekker én feestelijk. Denk aan een schaaltje met gekleurd fruit, dat is toch confetti?

Kijk eens naar kindermenu’s in restaurants: friet, appelmoes, gefrituurde dingen. Alsof kinderen een aparte smaakpapil hebben.

Ik weet dat ouders hun best doen. Vaak sta je er niet eens bij stil. Zo hoort het toch? Ik geloof niet in perfectie (dat zeg ik ook tegen al mijn yogi’s), maar wát je aanbiedt vormt hun smaak én hun relatie met voeding. Daar mag je best even bij stilstaan.

Waarom is een gezonde traktatie nog steeds ‘zielig’? Waarom vinden we koek uitdelen normaal? Weet je wat pas zielig is? Dat er steeds meer kinderen zijn met overgewicht, allergieën, buikpijn of energiedips  en dat we dat inmiddels normaal vinden. Terwijl… het helemaal niet zo hóeft te zijn!

Het ligt aan wat wij ze geven. En aan wat wij zelf gewend zijn. Want de meeste kinderkost is geen keuze van het kind, maar een gewoonte van de ouder. Veel mensen weten gewoon niet beter. Omdat we zelf zijn opgegroeid met pakjes, sausjes en een schijf van vijf die inmiddels wel een frisse update kan gebruiken 😅

Dagelijks zie ik dit. En ja, daar heb ik een mening over. Kinderen (en ouders!) die snakken naar suiker, onrustig zijn, niet kunnen slapen en op automatische piloot doordraaien. Hun lichaam vraagt iets anders: voeding, rust en liefdevolle aandacht. Geen vulling, maar voeding!

Mijn kleindochter neemt gewoontes over van haar omgeving,  dus ook van mij. Koekjes, chips etc. heb ik niet in huis. En nee, ook voor visite zet ik dat niet neer.

Weet je waar ze dol op is? Oma’s smoothies, hummus, avocado, stukjes komkommer en mijn zelfgemaakte snickertaart (met noten, dadels en 100% cacao). Niet omdat ik dat opleg, maar omdat we het sámen doen. Samen proeven, samen ontdekken. Zo leert ze spelenderwijs over voeding.

Bewust. En met veel liefde 💛

Lieve ouders, opa’s, oma’s, oppas, juf… Alles begint met bewustzijn. Je hoeft niet alles in één keer om te gooien. Maar wél die eerste stap te zetten.

Dat is misschien wel het mooiste cadeau dat je ze kunt geven.

PS: Wil jij ook van ‘even snel iets geven’ naar bewust voeden, zonder gedoe of streng dieetgedrag? Stuur me een berichtje. Ik help je graag met praktische tips, recepten of een frisse blik. Samen kunnen we het verschil maken, al is het maar één hap tegelijk 😄