Hoe vol zit jouw ballenbak?

Alles wat je meemaakt, neem je mee

Ik keek genietend naar mijn kleindochter in de ballenbak. Ze dook er met haar hele lijfje in, gooide de ballen alle kanten op, verdween er half in en kwam proestend en lachend weer boven. Zo vrij, licht en vol overgave.

Want zo begint het bij ons allemaal. Vanaf het moment dat we klein zijn, beginnen de ballen zich te verzamelen. Alles wat we meemaken, slaan we ergens op in ons lichaam:

Soms merk je het niet eens meteen. Je gaat gewoon door. Werken, zorgen, regelen… en ondertussen stapelt het zich langzaam op. Totdat je ineens denkt: waarom voelt alles zo zwaar?

Sommige liggen bovenop. Die voel je meteen: die stramme nek, die vermoeidheid die maar niet weggaat, die knoop in je maag. De onrust die je ’s avonds wakker houdt terwijl je zo graag wilt slapen.

En de andere ballen… die liggen dieper. Je ziet ze niet meer, maar ze doen nog steeds mee. Ze kleuren hoe je reageert op je partner, kinderen of collega. Ze zorgen dat je je terugtrekt, over je grenzen gaat, of ineens dichtklapt zonder dat je snapt waarom.

Misschien herken je het wel… dat je moe bent van het dragen. Moe van het managen. Moe van het overleven, terwijl je zo graag weer écht wilt leven. Maar je weet (even) niet meer hoe.

Of dat je denkt: “Zo erg is het toch niet?” terwijl je lijf allang signalen geeft dat het teveel is. Dat is vaak precies hoe het werkt. We praten het goed, maar ons lichaam liegt niet.

Mijn kleindochter merkt nog niet hoeveel ballen ze al heeft verzameld. Wij wel. En op een gegeven moment wordt die ballenbak zo vol en zwaar, dat je vooral bezig bent met boven blijven… in plaats van echt leven.

En misschien herken je dat ook wel: dat je blijft doorgaan terwijl je eigenlijk voelt dat je even stil zou mogen staan. Maar ja… wanneer dan?

En dat is precies waarom ik al jaren zo’n fan ben van yoga. Niet omdat het alles oplost met één houding. Maar omdat het je helpt om laag voor laag weer lucht te krijgen. Rust in je hoofd, soepeler lijf, uitgerust wakker worden.

Via je lijf, door te ademen, te bewegen en te voelen. Zonder dat je alles hoeft te begrijpen of te analyseren. Je lichaam weet het. Het weet precies wat er mag verzachten, als je het de kans geeft. En precies daar zit de sleutel.

Het zit ‘m vaak niet in grote veranderingen. Maar juist in die kleine momenten. Even uit je hoofd, terug in je lijf. Even niets oplossen, maar gewoon voelen wat er is.

Voel jij ook dat het soms zwaar is? Dat er ergens iets zit wat je niet goed kunt plaatsen, maar wat wél invloed heeft op hoe je je voelt en hoe je in het leven staat?

Je bent niet je ballenbak, lieverd. Je draagt ’m alleen maar met je mee. En dat is best zwaar als je er nooit even in mag zakken om ruimte te maken.

Misschien is het al genoeg om vandaag één klein moment te nemen. Even zitten. Even ademen. Even niks hoeven.

Wanneer gun jij dat kleine kind in jou weer wat meer lucht?

Want je stopt niet met spelen omdat je te oud wordt… je wordt oud omdat je stopt met spelen. En tuurlijk, gaat het niet alleen over spelen in een ballenbak 😉 Maar wel om dat stukje lichtheid, dat stukje vrijheid… dat we onderweg een beetje zijn kwijtgeraakt.

En spelen kan ook heel klein zijn. Even lachen. Even bewegen. Even iets doen zonder doel. Gewoon omdat het goed voelt.

Wil je écht aan de slag en weer dagelijks wat meer lucht in je hoofd en lijf voelen? Dan is mijn proefabonnement op Yogaflix misschien precies wat je nu nodig hebt.

Het juiste moment is er eigenlijk nooit. Je mag gewoon beginnen.

Ik ben er voor je 🫶🏼